Miasto zostało założone w 1848 roku. Obecnie pełni funkcję bazy dla ruchu turystycznego (eko-turystyka)

Stan Apure zajmuje powierzchnię 76 500 km² i liczy 457 685 mieszkańców (2005).

Popularne stały się wielogodzinne telewizyjne przemówienia Cháveza – wzorowane na stylu Fidela Castro – często okraszane muzyką i śpiewem. Szacunek społeczeństwa zdobył sobie Chavez krytyką kapitalizmu, neoliberalizmu oraz Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników. Prezydent wypowiada się zdecydowanie przeciwko budowie ogólnoamerykańskiej strefy wolnego handlu (AFTA) proponowanej przez Georga W. Busha, Vincente Foxa i Richarda Lagosa.

Opozycja wenezuelska oskarża Chaveza o zapędy dyktatorskie i próbę wprowadzenia ustroju politycznego w stylu Kuby, jego administracji wytykając korupcję, niekompetencję oraz liczne nadużycia. W latach 2000-2003 sytuacja w kraju pozostawała niestabilna, dochodziło do wielokrotnych protestów ludności, często połączonych z zamieszkami ulicznymi, często krwawo tłumionymi. W kwietniu 2002 roku opozycji udało się, w wyniku zamachu stanu, na dwa dni odsunąć Cháveza od władzy – niekonstytucyjnym prezydentem (dyktatorem) zostaje Pedro Carmona Estanga. Po protestach ludności Chavez powrócił na urząd szefa państwa. W ten sposób Chavez stał się najszybciej przywróconą do władzy po jej obaleniu głową państwa w historii.

Miasto zostało założone w 1746 roku i nadano mu wówczas nazwę Angostura. Nazwę zmieniono w 1846 na cześć Simóna Bolivara.

Miasto założone zostało 25 marca 1555 przez kapitana Alonso Díaza Moreno.

Margaritę odwiedziłam podczas podróży po Wenezueli. Ten etap podróży zapadł mi głęboko w pamięci nie tylko ze względu na cudowne krajobrazy i wakacyjne walory wyspy, ale także niezbyt przyjemne “wpisowe”, jakie musiałam “zapłacić”, aby dostać się do raju. Towarzyszami mej niedoli byli nie tylko turyści, ale i tubylcy zaprawieni w bojach żeglowania.

Po kilkugodzinnej podróży krętymi i wyboistymi wenezuelskimi drogami dotarliśmy do portu. Ostatni wyraz powinnam wziąć w cudzysłów, gdyż miejsce to z prawdziwym portem miało tyle wspólnego, że raz na kilka godzin podpływała tam stara łajba zabierająca podróżnych udających się na wyspę. Można było oczywiście kilkudziesięciokilometrowy odcinek przez morze pokonać samolotem, ale ze względu na koszty i “atrakcje” nasza grupa wybrała drogę wodną.

Nędzny budynek nad brzegiem z przeraźliwie brudną i cuchnącą poczekalnią, toaleta z niedomykającymi się drzwiami, znad których widoczna była głowa korzystające z niej człowieka, lepka, ciepła coca-cola, psy wałęsające się w poszukiwaniu pożywienia i żebrające dzieciaki to najlepsza charakterystyka naszego miejsca wypadowego. O punktualności nikt tu nie myśli poważnie, więc jak dobry żart potraktowaliśmy tablicę informującą o godzinach odpływu łodzi. Gdy wreszcie zjawiła się na horyzoncie, poczułam, że podróży tej długo nie zapomnę. Dziarsko jednak wspięłam się po trapie i zajęłam miejsce pod pokładem, gdzie na pasażerów czekały prymitywne drewniane ławki bez oparć. Z głośnika w niebogłosy śpiewał karaibski pieśniarz przekrzykując wszystko, co tylko chciało dać z siebie jakiś głos.

Zamiast 30-40, pod pokład weszło blisko 100 osób. Z przerażeniem patrzyłam, jak łódź coraz głębiej się zanurza. Ławki zajmowali czarnowłosi mężczyźni, kobiety, dzieci – wszyscy zaopatrzeni w duże torby. Była sobota, więc Wenezuelczycy wybierali się na wielkie zakupy. Margarita to strefa bezcłowa, tak więc o wiele taniej niż na stałym lądzie można tu kupić przeróżne produkty, a przede wszystkim uwielbiany przez większość rum. Gdy łódź ruszyła, pod pokład zaczęła napływać straszna woń spalin pochodzących ze starego silnika. Jedyne miejsca dla pasażerów znajdowały się pod pokładem, nie sposób więc było zaczerpnąć świeżego powietrza.

Rozwój przemysłu naftowego odbił się jednak niekorzystnie na pozostałych działach gospodarki, zwłaszcza na bardzo zaniedbanym rolnictwie. Jako grunty orne wykorzystuje się zaledwie 3% powierzchni kraju.

Ważną rolę odgrywa sztuczne nawadnianie. Największy odsetek użytków rolnych to łąki i pastwiska na obszarze Llanos, natomiast tereny uprawowe koncentrują się głównie w śródgórskich kotlinach i dolinach rzek.

Cechą charakterystyczną struktury agrarnej Wenezueli jest duża liczba latyfundiów, ogromnych posiadłości ziemskich, przede wszystkim hodowlanych. Skupiają one ponad 75% powierzchni wszystkich użytków rolnych kraju.

Głównymi uprawami kraju są kukurydza, ryż, fasola, soczewica i maniok oraz ziemniaki, a z roślin plantacyjnych kawa i kakao. Poza tym uprawiana jest trzcina cukrowa, bawełna, sezam, sizal, orzeszki ziemne, tytoń oraz liczne warzywa i owoce.

Hodowla bydła rogatego na obszarze Llanos dostarcza 55% wartości produkcji rolniczej. Produkcja żywności nie zaspokaja jednak potrzeb kraju.

Ważne miejsce w gospodarce zajmuje również górnictwo i hutnictwo rud żelaza. W produkcji rudy żelaza Wenezuela zajmuje drugie miejsce wśród krajów Ameryki Południowej. Inne surowce wydobywane także w tym regionie to boksyty, złoto i diamenty. Górnictwo stanowi aż 1/3 wartości produktu krajowego brutto i 97% wartości eksportu.