Tucupita

Tucupita – miasto w Wenezueli, stolica stanu Delta Amacuro. Położone w delcie rzeki Orinoko. Ma około 110 000 mieszkańców.

Miasto zostało założone w 1848 roku. Obecnie pełni funkcję bazy dla ruchu turystycznego (eko-turystyka)

Apure

Apure (hiszp. Estado Apure) jest jednym z 23 stanów Wenezueli. Stolicą stanu Apure jest miasto San Fernando de Apure.

Stan Apure zajmuje powierzchnię 76 500 km² i liczy 457 685 mieszkańców (2005).

Współczesna polityka

W demokratycznych wyborach w 1998 roku zwycięstwo wyborcze odniósł Hugo Chávez, stojący na czele popularnego Ruchu Na Rzecz V Republiki. Rządząc w oparciu o szeroką koalicję partii lewicowych (wraz z socjalistami i komunistami) wprowadził popularne reformy społeczne, osiągnięte w dużej mierze dzięki obłożeniu warstw zamożniejszych wysokimi podatkami i nacjonalizacji wielu gałęzi gospodarki.

Popularne stały się wielogodzinne telewizyjne przemówienia Cháveza – wzorowane na stylu Fidela Castro – często okraszane muzyką i śpiewem. Szacunek społeczeństwa zdobył sobie Chavez krytyką kapitalizmu, neoliberalizmu oraz Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników. Prezydent wypowiada się zdecydowanie przeciwko budowie ogólnoamerykańskiej strefy wolnego handlu (AFTA) proponowanej przez Georga W. Busha, Vincente Foxa i Richarda Lagosa.

Opozycja wenezuelska oskarża Chaveza o zapędy dyktatorskie i próbę wprowadzenia ustroju politycznego w stylu Kuby, jego administracji wytykając korupcję, niekompetencję oraz liczne nadużycia. W latach 2000-2003 sytuacja w kraju pozostawała niestabilna, dochodziło do wielokrotnych protestów ludności, często połączonych z zamieszkami ulicznymi, często krwawo tłumionymi. W kwietniu 2002 roku opozycji udało się, w wyniku zamachu stanu, na dwa dni odsunąć Cháveza od władzy – niekonstytucyjnym prezydentem (dyktatorem) zostaje Pedro Carmona Estanga. Po protestach ludności Chavez powrócił na urząd szefa państwa. W ten sposób Chavez stał się najszybciej przywróconą do władzy po jej obaleniu głową państwa w historii.

Ciudad Bolívar

Ciudad Bolívar – miasto we wschodniej Wenezueli, nad rzeką Orinoko, stolica stanu Bolívar. Około 312,7 tys. mieszkańców.

Miasto zostało założone w 1746 roku i nadano mu wówczas nazwę Angostura. Nazwę zmieniono w 1846 na cześć Simóna Bolivara.

Valencia

Valencia – miasto w stanie Carabobo północnej Wenezueli, w Górach Karaibskich. Około 1,2 mln mieszkańców.

Miasto założone zostało 25 marca 1555 przez kapitana Alonso Díaza Moreno.

słoneczna wyspa Margarita

Kto raz był na Karaibach, będzie tęsknił za nimi do końca życia. Gorące słońce, orzeźwiająca morska bryza, przepiękne plaże, turkusowa woda i soczysto – zielone palmy tańczące w rytm porywającej muzyki to obraz, który przywołuje się w pamięci najchętniej w chłodne dni, gdy polska aura nie rozpieszcza nas zbytnio. Polacy najczęściej odwiedzają Republikę Dominikańską, której oferta, czasem całkiem przyzwoita cenowo, znajduje się w katalogach większości biur podróży. My zajrzymy do znacznie mniejszej, należącej do Wenezueli Margarity – wyspy słońca.

Margaritę odwiedziłam podczas podróży po Wenezueli. Ten etap podróży zapadł mi głęboko w pamięci nie tylko ze względu na cudowne krajobrazy i wakacyjne walory wyspy, ale także niezbyt przyjemne “wpisowe”, jakie musiałam “zapłacić”, aby dostać się do raju. Towarzyszami mej niedoli byli nie tylko turyści, ale i tubylcy zaprawieni w bojach żeglowania.

Po kilkugodzinnej podróży krętymi i wyboistymi wenezuelskimi drogami dotarliśmy do portu. Ostatni wyraz powinnam wziąć w cudzysłów, gdyż miejsce to z prawdziwym portem miało tyle wspólnego, że raz na kilka godzin podpływała tam stara łajba zabierająca podróżnych udających się na wyspę. Można było oczywiście kilkudziesięciokilometrowy odcinek przez morze pokonać samolotem, ale ze względu na koszty i “atrakcje” nasza grupa wybrała drogę wodną.

Nędzny budynek nad brzegiem z przeraźliwie brudną i cuchnącą poczekalnią, toaleta z niedomykającymi się drzwiami, znad których widoczna była głowa korzystające z niej człowieka, lepka, ciepła coca-cola, psy wałęsające się w poszukiwaniu pożywienia i żebrające dzieciaki to najlepsza charakterystyka naszego miejsca wypadowego. O punktualności nikt tu nie myśli poważnie, więc jak dobry żart potraktowaliśmy tablicę informującą o godzinach odpływu łodzi. Gdy wreszcie zjawiła się na horyzoncie, poczułam, że podróży tej długo nie zapomnę. Dziarsko jednak wspięłam się po trapie i zajęłam miejsce pod pokładem, gdzie na pasażerów czekały prymitywne drewniane ławki bez oparć. Z głośnika w niebogłosy śpiewał karaibski pieśniarz przekrzykując wszystko, co tylko chciało dać z siebie jakiś głos.

Zamiast 30-40, pod pokład weszło blisko 100 osób. Z przerażeniem patrzyłam, jak łódź coraz głębiej się zanurza. Ławki zajmowali czarnowłosi mężczyźni, kobiety, dzieci – wszyscy zaopatrzeni w duże torby. Była sobota, więc Wenezuelczycy wybierali się na wielkie zakupy. Margarita to strefa bezcłowa, tak więc o wiele taniej niż na stałym lądzie można tu kupić przeróżne produkty, a przede wszystkim uwielbiany przez większość rum. Gdy łódź ruszyła, pod pokład zaczęła napływać straszna woń spalin pochodzących ze starego silnika. Jedyne miejsca dla pasażerów znajdowały się pod pokładem, nie sposób więc było zaczerpnąć świeżego powietrza.

Klimat

Równikowy, gorący i wilgotny klimat przyciąga turystów z całego świata. Ładna pogoda, słońce, morze lub ocean gwarantują udany wypoczynek. Na terenach wyżynnych klimat jest bliższy umiarkowanemu.

Informacje Ogólne

Stolica: Caracas

Powierzchnia: 912 tys. km²

Języki: hiszpański

Waluta: 1 bolivar =100 centimos

Ludność: 25.3 mln. mieszkańców

Czas miejscowy: Warszawa 12.00, Caracas 7.00

Główne miasta: Caracas, Maracaibo, Valencia, Maracay

Ustrój: republika federacyjna

Głowa państwa: prezydent Hugo Chavez

Gęstość zaludnienia: 27 osób na km²

Skład etniczny: Metysi 69%, biali 20%, Murzyni 9%, Indianie 2%

Podział administracyjny: 23 stanów (estado): Amazonas, Anzoategui, Apure, Aragua, Barinas, Bolivar, Carabobo, Cojedes, Delta Amacuro, Falcon, Guarico, Lara, Merida, Miranda, Monagas, Nueva Esparta, Portuguesa, Sucre, Tachira, Trujillo, Vargas, Yaracuy, Zulia, 1 dystrykt federalny: Distrito Federal, 1 dependencja federalana: Dependencias Federales

Gospodarka Wenezueli

Podstawą gospodarki Wenezueli jest górnictwo ropy naftowej. Wenezuela jest największym jej producentem w Ameryce Południowej, a w świecie zajmuje 6. miejsce. Główne złoża ropy znajdują się w depresyjnej nizinie Maracaibo, a także w delcie Orinoko i we wschodniej części Los Llanos. Tutaj też koncentruje się przemysł rafineryjno-petrochemiczny.

Rozwój przemysłu naftowego odbił się jednak niekorzystnie na pozostałych działach gospodarki, zwłaszcza na bardzo zaniedbanym rolnictwie. Jako grunty orne wykorzystuje się zaledwie 3% powierzchni kraju.

Ważną rolę odgrywa sztuczne nawadnianie. Największy odsetek użytków rolnych to łąki i pastwiska na obszarze Llanos, natomiast tereny uprawowe koncentrują się głównie w śródgórskich kotlinach i dolinach rzek.

Cechą charakterystyczną struktury agrarnej Wenezueli jest duża liczba latyfundiów, ogromnych posiadłości ziemskich, przede wszystkim hodowlanych. Skupiają one ponad 75% powierzchni wszystkich użytków rolnych kraju.

Głównymi uprawami kraju są kukurydza, ryż, fasola, soczewica i maniok oraz ziemniaki, a z roślin plantacyjnych kawa i kakao. Poza tym uprawiana jest trzcina cukrowa, bawełna, sezam, sizal, orzeszki ziemne, tytoń oraz liczne warzywa i owoce.

Hodowla bydła rogatego na obszarze Llanos dostarcza 55% wartości produkcji rolniczej. Produkcja żywności nie zaspokaja jednak potrzeb kraju.

Ważne miejsce w gospodarce zajmuje również górnictwo i hutnictwo rud żelaza. W produkcji rudy żelaza Wenezuela zajmuje drugie miejsce wśród krajów Ameryki Południowej. Inne surowce wydobywane także w tym regionie to boksyty, złoto i diamenty. Górnictwo stanowi aż 1/3 wartości produktu krajowego brutto i 97% wartości eksportu.